Μου χαμογελα η.....

Απο μικρος ειχα μια πολυ σοβαρη ιδεα να
με βασανιζει οποτε με πλησιαζε καποιος
και μου χαμογελουσε αναρωτιομουν....

Τωρα αυτος μου χαμογελα Η μου δειχνει
τα ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ?.....καταλαβαινεις...

Georg Schneider οπως λεμε Vargas Habacus!!!...

Ο 39χρονος εικαστικος Γκεοργκ Σναιντερ ψαχνει
καποιον ετοιμοθανατο να περασει τις τελευταιες
ωρες του σε γκαλερι, οπου το κοινο θα θαυμαζει
τον τροπο που φωτιζεται η σαρκα ενος ανθρωπου
που αγωνιζεται για την υστατη πνοη.

Ειχε αυτη την ιδεα απο το 1996 και τωρα εχει
προσλαβει ενα παθολογο και ενα συλλεκτη τεχνης
για να βρουν τον υποψηφιο.

Ωστοσο, πολιτικοι και επιμελητες εκθεσεων
βρισκονται σε κατασταση συναγερμου σχετικα με
τα σχεδια του Σναιντερ και τα δυσδιακριτα ορια
της τεχνης.

Εκεινος, που εχει ασχοληθει με τον
κατα το μεγαλυτερο μερος της καριερας του,

εξηγει "Ο ετοιμοθανατος θα καθορισει εκ' των
προτερων τα παντα,θα αποτελεσει το απολυτο κεντρο
της προσοχης.

Ολα θα γινουν σε συνεννοηση με τους
συγγενεις και το κοινο θα παρακολουθησει τον θανατο
μεσα σε καταλληλη ιδιωτικη ατμοσφαιρα".

Η ιδιοκτητρια γκαλερι Beatrix Kalwa μοιαζει να
εκπροσωπει πολλους ιδιοκτητες γκαλερι οταν δηλωνει

"Υπαρξιακα ζητηματα οπως ο θανατος,η γεννηση και η
πραξη αναπαραγωγης δεν ανηκουν σε γκαλερι τεχνης
Υπαρχει θεμελειωδης διαφορα αναμεσα στην αναπαρασταση
αυτων των γεγονοτων σε καλλιτεχνικη μορφη και
στην πραγματικη εκθεση τους".

Οταν η τεχνη γινεται ο σκοπος για την επιτευξη
αλλων σκοπων και οχι μεσο πνευματικης εξυψωσης
και κοινωνικης καλλιεργιας "καλλιτεχνες" σαν τον
Schneider και σαν τον Habacus θα βρισκουν την
αποδοκιμασια της ευρυτερης κοινης γνωμης, αλλα
και προσφορο εδαφος σε μια μικρη αρρωστημενη "ελιτ"
και δυστυχως οπως εγινε στην περιπτωση
μια εγκληματικα αδιαφορη οχλοκρατια....

Η Πρωτη εικονα...

Η πρωτη εικονα τοπιο θολο
ανεξερευνητο και προστυχο

Συννεφο χαμογελαστο, κρυφο
και απλησιαστα μπλεγμενο

Χρωμα καταγελαστο, μιζερο,
σκυφτο και ξεφτισμενο

Ανατολη περιρρεουσα, ισχνη,
γεματη θλιψη, συκοφαντημενη...

Δυση καταγγελλομενη, υγρη,
καταρρεουσα και φορτισμενη..

Ουρανιο τοξο χωρις χρωματα
βγαλμενο στην αραδα...

Θολη ματια, στραβη, γεματη
ζωηραδα...

Κοκκοι κλειστοι, χλωμοι,
γεματοι προσμοναδα...

By outopia.....

Η Αναβαφτιση....

Λογια φτωχα βαφτιζονται
στην πικρα και στο κλαιμα
βγαζουν φτερα και πετονται
πουλια και κελαηδανε.

Και κειος ο λογος ο κρυφος
της λευτεριας ο λογος
αντις φτερα βγαζει σπαθια
και σκιζει τους αιθερες.

Γ.ΡΙΤΣΟΣ-Η Αναβαφτιση απο τα
18 λιανοτραγουδα της πικρης
πατριδας....

Bach - Brandenburg Concertos No.3 - i: Allegro Moderato

Bach - Cello Suite No.1 i-Prelude

Toccata and Fugue in D minor

Art Of Noise - Moments In Love

Vincent van Gogh

Pablo Picasso Paintings

Women In Film

Περι πρωταθλητισμου...

Με αφορμη την υποθεση "ντοπινγκ" αυτες
τις μερες διαβασα πολλα αρθρα και αναλυσεις
περι πρωταθλητισμου και το ποσο συνδεεται αυτος
με τον καπιταλισμο και τις αρρωστημενες μορφες
ανταγωνισμου και γιατι τελικα μια τοσο μικρη χωρα
σαν την δικια μας ειναι απαραιτητο να βγαζει
τοσους Ολυμπιονικες...(ναι το διαβασα και αυτο!)

Πιθανον απο τους ιδιους αναλυτες που πριν
μερικα χρονια(πριν το 96) μιλουσαν για την
ανυπαρξια του ελληνικου αθλητισμου που δεν
μπορει να παρει μεταλλια και διακρισεις γιατι
δεν εχει τις καταλληλες υποδομες και δεν
ειναι ετσι ανταγωνιστικος με τις ξενες
υπερδυναμεις

Δεν εχει δηλαδη την καταλληλη ΝΤΟΠΑ γιατι
μην κοροιδευμοστε οι μεγαλες επιδοσεις
γινονται με επιστημονικες μεθοδους ΔΗΛΑΔΗ
με την καταλληλη ντοπα ειτε ειναι φυσικη
ειτε χημικη.

Τελικα εχουν λογω υπαρξης οι Ολυμπιακοι αγωνες
τα παγκοσμια, ηπειρωτικα και πανελληνια
πρωταθληματα σε ολα τα αθληματα η μηπως θα ηταν
καλυτερο και σημαδι υγειας αν ολα αυτα
καταργοντουσαν και στη θεση τους ειχαμε μονο
εντελως ερασιτεχνικους αγωνες που θα προαγανε
την υγεια και την ευεξια των αθλητων και
θα τους παρακολουθουσαν μονο οι γνωστοι και οι
συγγενεις των αθλητων?

Κοιταξτε σαν ανθρωπος που αρεσκεται στους
χαμηλους τονους και ρυθμους ζωης συνηθως και
σαν ανθρωπος που γενικα δεν τρελλαινεται για
τον ανταγωνισμο θα μπορουσα πολυ ευκολα να
ταχθω με την δευτερη αποψη.

Ειχα μαλιστα γνωρισει ενα φιλο μου που τον
ρωτησα καποτε ποια ομαδα υποστηριζει...

Η απαντηση ηταν οτι δεν παρακολουθει τιποτα
σχετικα με αθλητισμο επειδη ειναι ολοι στην
πονηρια και το μονο που τους ενδιαφερει ειναι
πως θα γινουν πρωταθλητες και με αλαζονεια θα
περηφανευονται γι' αυτο.

Ειχα μεινει με το στομα μου ανοιχτο και δεν
περιμενα οτι στην σημερινη "ζουγκλα" που
ζουμε θα συναντουσα ανθρωπους με τετοιες
αποψεις.

Απο την μια συγκινηθηκα προς τη στιγμην
ομως απο την αλλη αργοτερα που σκεφθηκα
πιο ψυχραιμα και αναλυτικα αποφασισα οτι δεν
συμφωνω τελικα.

α)Κακο δεν ειναι να προσπαθεις να εισαι απο
τους καλυτερους η ο καλυτερος σε αυτο που
ασχολεισαι -κακο ειναι αυτο να σου γινετε
εμμονη ιδεα επιβεβαιβεωσης του φουσκωμενου
σου εγωισμου και πιθανον ναρκισσισμου, αλλα
και μεσω εξοντωσης καθε εννοιας αξιοπρεπειας
και ευ' αγωνιζεσθαι του αντιπαλου σου...

β)Κακο δεν ειναι να προσπαθεις να βελτιωνεις
τον ευατο σου καθημερινα να κανει καλυτερες
επιδοσεις -κακο ειναι να ξεπερνας τα φυσικα
σου ορια σωματικα και ψυχολογικα μονο και μονο
για μια κοινωνικη, η οικονομικη διακριση.

γ)Κακο δεν ειναι να θελεις να εισαι ο πρωτος
- κακο ειναι να θελεις να εισαι ΣΥΝΕΧΕΙΑ
ο πρωτος με καθε τιμημα.

δ)Κακο δεν ειναι να κερδιζεις
- κακο ειναι να μην αναγνωριζεις την προσπαθεια
οχι μονο του δευτερου, αλλα και του χιλιοστουδευτερου.

ε)Κακο δεν ειναι να κερδιζεις
- κακο ειναι να μην ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ.

Με δυο λογια το διλλημα αθλητισμος η πρωταθλητισμος
για μενα ειναι αλλο ενα ψευτοδιλλημα....

Το νοημα του αθλητισμου για μενα ειναι μεσα απο
μια προσπαθεια του να ξεπερασουμε τον ευατο μας
και τον αντιπαλο μας(οσο αντεχουμε παντα) να
βγουμε ΟΛΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ κερδισμενοι και χαμενοι.

Αθλητισμος για αυτους που τους αρεσει να περασουν
ευχαριστα την ωρα τους και να βελτιωσουν την υγεια
τους

Πρωταθλητισμος για αυτους που το αντεχουν σωματικα
και ψυχολογικα τους προκαλει ευχαριστηση η αναγνωριση
και η καταξιωση, αλλα και βελτιωνουν το βιοτικο
τους επιπεδο.

Με την ιδια λογικη δεν θα επρεπε να προσπαθουμε
για τιποτα στην καθημερινη μας ζωη....

Ουτε πρεπει να εχουμε ενοχες επειδη απολαμβανουμε
εναν π.χ. ωραιο αγωνα αλμα εις υψους γυναικων η
ενοργανης γυμναστικης(καταπληκτικο αθλημα δεν συμφωνειται?)

Αλλο ενα παραδειγμα ειναι η τεχνη
Συγκινουμαστε οταν το "βλασταρι" μας θα κανει την
πρωτη του ζωγραφια...

Λιγοτερο οταν θα μας βαψει τον τοιχο στην προσπαθεια
του να ζωγραφισει...

Στο τελος θα πεταξουμε απο το μπαλκονι(και θα
βλαστημησουμε την μανα και τον πατερα του) το βιολι
που του αγορασαμε και εκτοτε δεν ξανακοιμηθηκαμε...

Τελικα θα του τις "βρεξουμε" οταν θα μας πεταξει
ολα τα γυαλικα κατω στην φιλοδοξια του να γινει ο
νεος Βαρωτσος...

Αυτο ομως δεν σημαινει οτι δεν θα αισθανθουμε ομορφα
μπροστα σε ενα πινακα του Σεζαν η του Βανγκονκ.

Η δεν θα βυθιστουμε στην απολαυση ενος κοντσερου η
μιας συμφωνιας του Λουντβιχ φαν Μπετοβεν η του Μοτσαρτ.

Και αυτοι πρωταθλητισμο ΕΚΑΝΑΝ και μαλιστα σκληρο...

Παραδειγμα τι θα πειτε ολοι εσεις κυριοι αναλυτες
και διανοουμενοι των μεγαλων εφημεριδων που θυμαστε
καθε τεσσερα χρονια τους Ολυμπιακους αγωνες μονο και
μονο για γραψετε για την εμπορευματοποιηση του
συγχρονου αθλητισμου στους χιλαδες αθλητες απο
την Αφρικη και αλλες εξαθλιωμενες χωρες που εφτιαξαν
την ζωη οχι μονο την δικη τους, αλλα και ολοκληρων
περιοχων γυρω απο τα χωρια τους χαρη στον αθλητισμο?

Μηπως να ολοκληρωναν τις σπουδες τους?
Η κατι αλλο για βοηθηστε με λιγο...

Αλλα ειπαμε πισω απο ενα μεγαλοαστικο γραφειο της
δυσης πολλες εξυπναδες ξερουμε να λεμε...

Ποιος θυμαται τον τρομερο αθλητη μεγαλων αποστασεων
Αμπεμπε Μπικιλα που ετρεχε ξυπολητος?

Αλλα και χιλαδες σαν αυτον που ακολουθησαν...

Ποσες φορες ασχοληθηκατε με αθλητες και αθληματα
εκτος ποδοσφαιρου πριν και μετα απο καθε Ολυμπιακη
χρονια κυριοι αναλυτες?

Αν δεν υπηρχαν Ολυμπιακοι αγωνες ολα τα εκατομμυρια
παιδια σε ολο τον κοσμο που ασχολουνται με αθληματα
εκτος του ποδοσφαιρου πιστευετε οτι θα ειχαν το
παραμικρο κινητρο να κανουν αθλητισμο?

Μηπως θα ηταν καλυτερο για αυτα τα παιδια να
ακολουθησουν αλλες ασχολιες πιο νεανικες,
πιο παρειστικες?
Ξερετε τωρα τι εννοω πιστευω....

Τελειωνοντας κακο για μενα δεν ειναι αυτος καθαυτος
ο πρωταθλητισμος, αλλα ουτε και ο καπιταλισμος
δηλαδη η αποκτηση υλικων αγαθων.

Κακο ειναι αυτα να γινονται ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ...

Η μεση ελληνικη οικογενεια που αγωνιζετε καθε μερα
για να αποκτησει ενα αυτοκινητο, ενα σπιτι κ.τ.λ.π
καλυτερο απο του γειτονα και δεν μπορει να επικοινωνησει
μεταξυ της εχει χασει απο χερι το παιχνιδι της ζωης...

Μου αρεσει θα αγωνιστω και θα χαρω αν βγω καπου πρωτος
(που δεν προκειται λεμε τωρα).....

Σκασιλα μου μεγαλη και αν ερθω τελευταιος και
τι θα πει ο κοσμος....προβλημα του....

Αυτο που δεν γουσταρω ΚΑΘΟΛΟΥ ειναι η φοβερη
Αμερικανια που εχει κατακυριευσει και την χωρα μας
δυστυχως ο πρωτος ειναι τα ΠΑΝΤΑ ο δευτερος(οχι οι
επομενοι) δεν ειναι ΤΙΠΟΤΑ....

Αυτο τον καπιταλισμο δεν γουσταρω...

Socrates Live! (12/12) Starvation

Ενας απο τους μεγαλυτερους
κιθαριστες Γιαννης Σπαθας..

Onar - Me tromazeis

Bleeding Love by Leona Lewis

Amy Winehouse - Love Is A Losing Game [Official Music Video]

Amy Winehouse Back to Black

A Tribute To Photographer Kevin Carter

Ειναι αυτο Τεχνη?(Νο2)...

Τον Μαρτιο του 1993 ο Σουδανικης
καταγωγης φωτορεπορτερ Κ.Καρτερ ταξιδεψε
μαζι με τον βοηθο του Γ.Σιλβα στο νοτιο
Σουδαν για να φωτογραφισει τις κινησεις του
τοπικου επαναστατικου κινηματος.

Συγκλονισμενος απο τις εικονες φτωχειας και
παρακμης που ειδε, αρχισε να προετοιμαζει ενα
ρεπορταζ για τα θυματα της πεινας που συνωστιζονταν
στους δρομους μιας κατεστραμμενης χωρας,
ανεξαρτητης απο το 1956, με δυο εμφυλιους
πολεμους, λιμο, γενοκτονιες, και την κυρηξη
ενος πολεμου απο το 1956 απο το γειτονικο Τσαντ.

Κατα την διαρκεια του ρεπορταζ, σε ενα μικρο χωριο
Ayod, λιγα μετρα πριν απο το τοπικο κεντρο σιτισης
της UNICEF, αντικρισε ενα μικρο κοριτσι, αποστεωμενο
απο την πεινα να προσπαθει να σταθει στα ποδια του.

Ετοιμοθανατο και γυμνο σερνοταν, οταν ενα αρπακτικο
πουλι προσγειωθηκε λιγο πιο πισω του.

Λιγες ημερες μετα οι Ν.Υ. Ταιμς αγορασαν την φωτογραφια
και την εφεραν στην επιφανεια στο επομενο τευχος. Ο
δυτικος κοσμος συναντουσε για λιγο τις ενοχες του
και εκατονταδες ανθρωποι τηλεφωνησαν στα γραφεια της
εφημεριδας για να μαθουν την τυχη του κοριτσιου.
Ξερανε μονο οτι καταφερε να φτασει μεχρι το σταθμο.

Κανεις δεν γνωριζε τι απεγινε συμπεραλαμβονομενου και
του ιδιου του Καρτερ που απομακρυνθηκε αμεσως μολις
τραβηξε την φωτογραφια.

Στις 23Μαιου 1994, 14μηνες μετα, ανεβαινε στο πλατο
της Βιβλιοθηκης του Πανεπιστημιου της Κολουμπια για να
παραλαβει το Βραβειο Πουλιτζερ για θεματικη φωτογραφια.

Ολοι οι εκδοτες εφημεριδων και περιοδικων ηθελαν να
τον γνωρισουν και να κλεισουν συνεργασια μαζι του.

Ο Καρτερ ομως δεν ειχε πλεον να διαχειριστει μονο την
φημη του, αλλα και τα "βασανα" που του γεννησε η
δουλεια του.Ο ιδιος, παραδεχτηκε οτι οταν προσγειωθηκε
το γερακι λιγα μετρα διπλα απο το ετοιμοθανατο κοριτσακι,
περιμενε εκει, ακινητος επι 20λεπτα, για να πετυχει την
καλυτερη ποζα.

Ειχε πει, μαλιστα, οτι ηλπιζε πως το γερακι, καποια στιγμη
θα ανοιγε τα φτερα του, και οτι "αυτη θα ηταν η πιο
φοβερη φωτογραφια, γιατι θα εμοιαζε σαν να ηταν ετοιμο
να σκεπασει και να εξαφανισει το παιδι".

Ποτε δεν μαθευτηκε τι απεγινε το κοριτσακι της
φωτογραφιας.

Γραφτηκε πως ο Καρτερ το σηκωσε και το πηγε στους
γιατρους, στο κεντρο που μοιραζε "συσσιτιο" η UNICEF,
αλλα κανεις δεν ξερει.

Ο ιδιος, οποτε ρωτηθηκε, ελεγε το "πηραν" Ποιοι?Που?
κανεις ποτε δεν εμαθε.Σε φιλους εμπιστευθηκε οτι το
μετανοιωσε που δεν βοηθησε το παιδι αγνοωντας ετσι
τις γενικες οδηγιες που θελουν δημοσιογραφους να μην
αγγιζουν θυματα για τον φοβο των επιδημιων.

"Το να κοιτω το παιδι και να το φωτογραφιζω με κανει
ενα ακομη πιο συγχρονο ορνιο" εκμυστηρευθηκε στους
φιλους του.

Στις 27 Ιουλιου του 1994, δυο μηνες μετα, ο Καρτερ
εφτασε οδηγωντας με το αγροτικο του αυτοκινητο μεχρι
τον ποταμο Braamfonteinspruit, τον χωρο που επαιζε
μικρος πισω απο το πατρικο του σπιτι στο Parkmor του
Γιοχανεσμπουρκ.Προσαρμοσε ενα λαστιχο στην εξατμιση
του αυτοκινητου του, και το κατευθηνε στο εσωτερικο
του οχηματος, κλεινοντας τα παραθυρα.

Στα 33 του χρονια του αποφασιζε να φυγει απο την ζωη
αφηνοντας πισω του την 7χρονη κορη του Μεγκαν.

Στο πολυσελιδο σημειωμα που αφησε και απευθηνοταν
στον Γιοαο Σιλβα ελεγε μεταξυ αλλων "Χωρις λεφτα για
τηλεφωνο, για νοικι, για να στυριξω το παιδι μου,
για να ξεπληρωσω τα χρεη μου, χρηματα, χρηματα, μα
πανω απο ολα οι εφιαλτες απο τις ζωντανες θυμησες
απο δολοφονιες, και πτωματα, και θυμος πολυς, και
πονος ανειπωτως για τα παιδια που πεινανε, για τρελους
συχνα και αστυνομικους, που πατανε την σκανδαλη, δεν
αντεχω αλλο φευγω".

Αυτο το σημειωμα, ενα ντοκιμαντερ για την ζωη του
(The Death of Kevin Karter) και ενα τραγουδι απο του
Manic Street Preachers(Kevin Karter)
ειναι οτι απεμεινε απο τα θραυσματα μιας ζωης που
τα γνωρισε ολα....

Ο προβληματισμος και σε αυτο το θεμα οπως και στο
προηγουμενο με το σκυλο παραμενει ο ιδιος.

Αξιζει για χαρη της τεχνης να θυσιαζονται ζωντανα
πλασματα που θα αφυπνισουν την κοινωνικη συνειδηση
και θα βοηθησουν ετσι μελλοντικα να σωθουν αλλα
ζωντανα πλασματα?

Μην νομιζετε οτι παρ' ολη την οργισμενη μου
αντιδραση στο προηγουμενο θεμα δεν ψαχνω και δεν
σκεφτομαι βαθυτερα και θα λεγα βασανιστικα ολες
τις παραμετρους ενος θεματος.

Σιγουρα και να βοηθουσε το κοριτσακι να σωθει
δεν θα σταματαγε εκατομμυρια αλλα να χαθουν
οπως και χανονται καθε χρονο.

Σιγουρα "λαικισμος" και υπαρχει απο ενα
υπαρκτο κομματι του κοινωνικου γιγνεσθαι που
ειναι ετοιμο να ριξει στο πυρ το εξωτερο
τετοιες περιπτωσεις για να καλυψει τις
δικες του ενοχες.

Για μενα ομως αυτο ΔΕΝ αλλαζει τιποτα
Η ιστορια του Κ.Καρτερ απλως αποδικνυει
για μια ακομα φορα οτι αν καναμε ο καθενας
αυτο που θα πρεπε να κανει απο μονος του
ακολουθωντας αυτο που του λεει η καρδουλα
του και οχι οι κοινωνικες επιταγες πιθανον
, πιθανον λεω να ειχαμε λυσει τα περισσοτερα
απο τα προβληματα που μας ταλαιπωρουν.

Υπαρχουν βεβαια και οι πωρωμενοι τυπου Habacus
που δεν εχουν τετοια ηθικα διλληματα, αλλα αυτο
ειναι αλλου Habacus ευαγγελιο...

ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗ.....

Επειδη μου εμειναν κατι υπολοιπα
για τις Η.Π.Α. και τον Πανμεγιστο
προεδρο της θα ολοκληρωσω...

Μην εχει κανενας αμφιβολια οτι το
διαρκως διογκουμενο κυμα αγανακτησης
του αμερικανικου λαου εναντιον του
Τζωρτζ Μπους δεν αφορα τον πολεμο στο
Ιρακ οπως μας λενε καποιες εφημεριδες
, αλλα πρωτιστος την ΑΠΟΤΥΧΙΑ του
να κατατροπωσει τους κακους Ιρακινους
και να τους παρει ετσι ευκολα τα πετρελαια
που θα φερουν την οικονομικη ευμαρεια
στην καταταλαιπωρημενη αμερικανικη
οικονομια, αλλα και χαμογελα στα δυτικα
χρηματιστηρια...

Στον ταλαιπωρημενο λαο δηλαδη που θελει
να γινει Μπιλ Γκειτς στη θεση του Μπιλ Γκειτς!

Ετσι για να ξερουμε τι λεμε δηλαδη, αλλα και
για να μην τα ισοπεδωνουμε ολα λιγο πανω
απο το πενηντα τοις εκατο ειναι υπερ
της εισβολης στο Ιρακ και γυρω στο τριαντα
τοις εκατο στηριζουν ακομα τον προεδρο
γιατι ειναι αχρηστος στις πολεμικες του
επιδοσεις....

Πολλοι μου λενε μα γιατι τα κανουν αυτα οι
Αμερικανοι? δεν καταλαβαινουν οτι ο
αντιαμερικανισμος εχει χτυπησει κοκκινο σχεδον
σε ολες τις χωρες του πλανητη?και τελικα
αυτο δεν τους συμφερει?

Φιλοι μου οι η Η.Π.Α. ειναι μια τεραστια χωρα
με πληθυσμο 300 εκατομμυρια κατοικους και
μαλιστα κατοικους με ιδιομορφη ψυχολογια
και προελευση.

Κατοικους που απο μικρη ηλικια τους εχουν μαθει
οτι ζουν στο κεντρο του πλανητη, η αλλοιως την
γη της επαγγελειας και το μονο που εχει σημασια
ειναι ο ΠΛΟΥΤΟΣ και η επιβολη του
ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΟΥ στο ασθενεστερο ειναι η μονη
αποτελεσματικη λυση για την επιτευξη του στοχου.

Κατα συνεπεια ΝΑ και αν τους αγαπανε ΝΑ και
αν δεν τους αγαπαει κανεις στον υπολοιπο
κοσμο, μαλιστα θα ελεγα οτι πιθανον η ιδεα
να μεινουν μονοι τους στην γη δεν ειναι και
τοσο τρομακτικη για αυτους.

Ειναι το τελευταιο που τους ενδιαφερει η ετσι
τουλαχιστον πιστευουν.

Η διαφαινομενη εκλογη του Μπαρακ Ομπαμα και η
υποστηριξει του ακομα και απο μεγαλα οικονομικα
κεντρα γινετε μονο και μονο για να βρουν εναν
πιο αποτελεσματικο "ραμπο" που δεν θα ειναι
τοσο ανικανος στον πολεμο, αλλα και στην ειρηνη.

Κοινως θα αναστηλωσει το χαμενο γοητρο των Η.Π.Α

Οσοι οραματιζονται αλλαγες στην εξωτερικη
πολιτικη των Η.Π.Α. ....ας γυρισουν το "μαξιλαρι"
τους απο την αλλη πλευρα

Εξ' αλλου ας μην ξεχναμε κατι πολυ βασικο
τον Μπαρακ Ομπαμα στηριζει η πρωτη κυρια των
Η.Π.Α. η κατα τα αλλα συμπαθης Οπρα Γουινφρει
απολυτο εισιτηριο για την επιτυχια.

Γιατι η Οπρα δεν κατεβαινει η ιδια για προεδρος
αφου η εκλογη της ειναι δεδομενη?

Σ' αυτο δεν ξερω πιθανον η ηδονη και δυναμη να
ανεβοκατοβαζεις τον πρωτο προεδρο του πλανητη
να ειναι μεγαλυτερη απο την ιδια την χαρα της
απευθειας εξουσιας.

Ασε που γλιτωνεις και τα μπινελικια αυτο που
το πας?

Δυστυχως να μην ξεχναμε οτι ο Τζωρτζ Μπους
ηταν πισω στις δημοσκοπησεις πριν απο την εκλογη
του και η μακροσκελεστατη συνεντευξη του στην
Οπρα, αλλα και το CNN τα αλλαξε ολα...